·   YAHUDİ'NİN YALANI
İsa Aleyhisselam vaaz etmek üzere bir köye gidiyordu. Arkasından yetişen bir Yahudi, ona yol arkadaşı oldu. Bir müddet yürüdükten sonra acıktılar. Yol kenarına oturdular. Hz. İsa, heybesinden üç ekmek çıkardı. Birini Yahudi'ye verdi, birini kendi yedi, üçüncüsünü ise tekrar heybesine koyup ibadete başladı. Yahudi, fırsattan yararlanıp kalan ekmeği de yedi.
Hz. İsa dönünce heybesindeki ekmeğin yok olduğunu gördü. Yahudi 'ye sordu, ama o, yeminler ederek görmediğini söyledi. Bunun üzerine İsa Aleyhisselam, Yahudi'ye bir ders vermek istedi. Toprağı avuçladı. Sonra avucunu açtı. Avucu altın doluydu. Hz. İsa mucize göstermişti. Yahudi ise altınları ondan nasıl alacağını düşünüyordu.
Hz. İsa hiç ses çıkarmadan altınlardan bir kısmını Yahudi'ye verdi, bir kısmını kendisi aldı. Kalanını avucunda tutup:
-Son ekmeği kim yedi ise bunu ona vereceğim,dedi.
O zamana kadar ekmeği görmediğini, yemediğini iddia eden Yahudi, hemen atıldı:
-Ben yedim, altınları bana ver.
-Sen dünya malına çok hırs gösteriyorsun. Hırs insana zarar verir. Bütün altınları al, senin olsun. Ama peşimi bırak. Senin gibi bir yabancı ile yolculuk yapamam.
Ve ayrıldı gitti.
Yalnız kalan Yahudi, sevinçten uçuyor, altınlarla oynuyordu. O sırada eşkıyalar bastı. Altınları elinden almak istediler. Yahudi hemen bir kurnazlık düşündü.
-Bu işi kavgasız gürültüsüz halledelim, dedi, aramızda bölüşelim.
Teklif eşkıyaların hoşuna gitti.
-Peki, dediler, bölüşelim.
-Ama önce karnımızı doyuralım. Birkaç kişi kasabaya gitsin de yiyecek almaya gönderildi.
Gözlerini altın hırsı bürümüştü. Arkadaşlarını öldürüp altına sahip olmak için yiyeceklere zehir attılar. Yahudi'nin yanında kalanlar da aynı şeyi düşünmüş ve arkadaşlarına pusu kurmuşlardı. Ansızın saldırıp hepsini öldürdüler. Getirdikleri yiyecekleri de bir güzel yediler. Sıra altını bölüşmeye gelmişti. Ama zehir tesirini göstermeye başlamıştı. Az sonra hepsi öldü.
Hz. İsa köydeki işini bitirip dönerken cesetleri gördü. Üzüntü içinde şunları söyledi:
-Mal ve para hırsının sonu budur işte. Helal kazançla yetinmeyenler böyle perişan olur. Ey Allah'ım, bizi başkalarının hakkına göz dikenlerden etme...
Kaynak: Ahmet Şahin, Dini Hikâyeler, Cihan Yayınları, İstanbul, 2002