Yol Hikâyeleri

Eğitimci Mehmet Öztunç, eserinin önsözünde hayatı bir yolculuk olarak gördüğünü vurgulayıp yazılarını da iddiadan uzak okuyucunun gönlünde hoş bir tat bırakması gayesiyle kaleme aldığını belirtmiş. İşin doğrusu sayfaları çevirdikçe bu eserin okurların gönlünde ve zihninde çok tatlı bir iz bırakacağı ve okuyucularına derin bir tefekkür yolculuğu yaptıracağını anlıyoruz. İnsanı hayat denizinde bir yolcu olarak gören eserde bu yolu başarıyla tamamlamış büyüklerin yol hikâyeleri var.



Eserin ilk yazısı Tılsım kısalığına rağmen çok uzun bir yolculuğu Simurg�a giden yolu anlatan enfes bir yazı. Kalbinden Başka Muska Kuşanmayan Adam Şeyh Şamil hem maddi hem manevi açıdan zorlu bir yolculuğa çıkan bir insanın ilginç hayat yolculuğunu gözler önüne seriyor. Eserde İslam�ı tanımak için İstanbul�a doğru yola çıkan ve yine hem maddi hem manevi özellikteki yolculuğunu tamamlayamadan vefat eden Tolstoy�un anlatıldığı yazı da diğer yazılar gibi bize kendi yolculuğumuzu düşündüren ve ben yolun neresindeyim, yolculuğum nereye? dedirten güzellikte. Eserde günümüzde bütün varını bir valize toplayıp yola çıkan ışığa sevdalı Veysellerin ve Veysel Karani�nin yolculuklarının olması belki yazarının da düşünmediği hoş bir tevafuk olmuş. Eserde yer alan Şarkta Secde İzi: Bediüzzaman, İkrime ibn Ebu Cehil, Bezm-i Hicran, Selman-ı Farisi, Hz Yunus gibi birbirinden güzel yazılar ve birbirinden ilginç yolculuklar var. Okuyucuya onların yolculuklarında kendi hayat rotasını da düşündüren ve gayet edebi bir dille yazılmış samimi bir eser Yol Hikâyeleri. Bu eser için bir kitapla yapılacak çok güzel bir yolculuk nitelemesini rahatlıkla yapabiliriz.